Porażenie mózgowe

Mózgowe porażenie dziecięce to grupa objawów, które wynikają z uszkodzenia mózgu dziecka w czasie jego najintensywniejszego rozwoju, czyli w okresie życia płodowego i pierwszych trzech lat życia. Uszkodzenie nie postępuje, ale objawy mogą się zmieniać w miarę upływu czasu.

Dlaczego?
Mózg jako organ strategiczny, organizuje i planuje wykonanie każdego ruchu tak zwanego dowolnego. Ruch dowolny to taki, który chcemy wykonać -krok do przodu czy ruch ręką. Każdą z tych czynności najpierw mózg musi wymyślić i zaplanować, musi wiedzieć, które mięśnie są potrzebne, ile siły należy użyć i jak ją rozmieścić. Potem posługując się nerwami tak zwanymi obwodowymi, które pełnią rolę kabla telefonicznego przesłać wiadomość do mięśni - wykonawców ruchu. Właściwie skonstruowana wiadomość przesłana bez zakłóceń, odebrana i zrozumiana przez zdrowy mięsień jest warunkiem wykonania ruchu dowolnego. Nie dla każdego jest to proste. Organizm musi się tego nauczyć. Noworodki, niemowlęta mają wspaniałego pomocnika rozwoju- odruchy. Zapewne pediatra pokazywał ci jak żwawo maszeruje twoje nowonarodzone dziecko. Czy ono również planuje, konstruuje wiadomość, przesyła ją do mięśni? Nie. Na to jeszcze trzeba poczekać. Stawianie pierwszych kroków odbywa się nieświadomie. Jest to jednak maluchowi szalenie potrzebne- odruchy przygotowują dziecko na dzień, w którym mózg nada wiadomość. Odruchy torują drogę dla dojrzałych impulsów. Z niektórymi odruchami dziecko przychodzi na świat, kiedy spełnią swe zadanie- zanikają, a w ich miejsce pojawiają się następne. Każde dziecko rozwija się nieco inaczej, ma swoje tempo, swój wzorzec rozwojowy, niemniej, aby osiągnąć pełną sprawność ruchową musi przejść przez kolejne etapy.

Jakie są przyczyny powstania mózgowego porażenia dziecięcego?
Mózg jest organem bardzo wrażliwym na uszkodzenia, ma ograniczoną możliwość samonaprawienia. Uszkodzenie może powstać jeszcze w łonie matki jako efekt zakażeń wewnątrzmacicznych płodu czy zagrażającego poronienia.

Częściej mózgowe porażenie dziecięce dotyka:
*dzieci matek, które w czasie ciąży paliły papierosy, piły alkohol
*dzieci rozwijające się w zanieczyszczonym środowisku
*urodzone przedwcześnie
*noworodki z niską masą ciała
*noworodki z małą ilością punktów w skali Apgar
*dzieci z konfliktu serologicznego
*ciąż mnogich.
Urazy, krwawienia domózgowe, zapalenia wewnątrzczaszkowe w początkowym okresie życia dziecka mogą być przyczyną rozwoju mózgowego porażenia dziecięcego.

W jakim wieku następuje uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego?
Do uszkodzenia mózgu może dojść:
- w łonie matki
- w okresie okołoporodowym
- w pierwszych miesiącach i latach życia dziecka.

Co dzieje się z dzieckiem?
Bardzo rzadko noworodek ma w pełni rozwinięte objawy mózgowego porażenia dziecięcego. Zwykle dziecko rodzi się pozornie zdrowe.

Co powinno zwrócić uwagę:
*zaburzenia rytmu snu
*problemy z karmieniem, trudności w ssaniu, połykaniu, wypychanie języczkiem smoczka, piersi- nawet gdy dziecko jest głodne
*zbyt mała aktywność ruchowa dziecka, nadmierna wiotkość
*tendencja dziecka do odginania się
*bardzo duża wrażliwość na wszelkie bodźce - zmianę położenia np. huśtanie, głośne dźwięki
*ukrywanie kciuka w zamkniętej dłoni.

W większości przypadków obserwuje się wzmożone napięcie nóżek i rączek przy nadmiernej wiotkości w osi głowa- tułów. Dziecko podtrzymywane nie potrafi utrzymać głowy prosto, w osi ciała. Oprócz tego może wystąpić upośledzenie koordynacji ruchów, równowagi oraz w zależności od postaci zaburzenia mowy, wzroku, rzadziej Nie zawsze wysyłanie dziecka od razu do szkoły specjalnej, lub organizowanie mu nauczania indywidualnego zlikwiduje wasze problemy. Każde dziecko poszukuje miłości, akceptacji. Początkowo rodzice stanowią dla niego cały świat. Ich obecność wystarcza, ale w miarę wzrastania rośnie potrzeba kontaktu z otoczeniem. Blokując tą potrzebę na wstępie możemy zamknąć ją na zawsze. Problem wyboru szkoły powinien być rozpatrzony dla każdego dziecka indywidualnie. Zapytaj swego lekarza, lub terapeutę gdzie możesz uzyskać pomoc w tej sprawie. Niemniej obserwacje wskazują, że dzieci chore bardzo dobrze znajdują swe miejsce w szkołach tak zwanych integracyjnych- łączących dzieci chore i zdrowe. Być może twe dziecko nigdy nie zagra w koszykówkę, nie zaśpiewa czystym głosem piosenki, nie wygra w szkolnym turnieju szachowym, ale kibicując może również poznać ducha walki, nucenie piosenek świetnie pomaga zabić smutek, a szachy... jak dobrze wiedzieć, co to znaczy "mam bluzę w szachownicę".

Wołanie o pomoc!
Leczenie w mózgowym porażeniem dziecięcym jest leczeniem kompleksowym. Natychmiast po ustaleniu przez specjalistę neurologa dziecięcego, a nawet w sytuacjach podejrzeń zaburzeń rozwoju ruchowego należy rozpocząć fizykoterapię. Fizykoterapia- inaczej kinezyterapia to leczenie ruchem. Rodzice dziecka powinni zaangażować się w ten rodzaj leczenia, ćwiczenia uaktywniają układ ruchu i pomagają nawiązać kontakt z dzieckiem. Najczęściej stosowane są metody Vojty, Bobathów, Peto. Z kinezyterapeutami współpracują ortopedzi, pomagają usunąć ewentualne zniekształcenia, przykurcze oraz wybrać przyrządy dodatkowe - wózki, szyny stabilizujące, łuski. Poza tym:

-okuliści (kłopoty ze wzrokiem, zez)
-laryngolodzy (słuch, połykanie)
-logopedzi,foniatrzy(zaburzenia mowy)
-pedagodzy, psycholodzy ,terapeuci zajęciowi (zaburzenia zachowania i uczenia się).

Czasami, aby wspomóc ćwiczenia ruchowe podaje się leki rozluźniające mięśnie. Nieliczne w Polsce ośrodki stosują toksynę botulinową. Wstrzykuje się ją w mięśnie kluczowe dla prowadzenia kinezyterapii, która niezależnie od metody pomocniczej pozostaje najważniejsza.

Mózgowe porażenie dziecięce to grupa objawów, które wynikają z uszkodzenia mózgu dziecka w czasie jego najintensywniejszego rozwoju, czyli w okresie życia płodowego i pierwszych trzech lat życia. Uszkodzenie nie postępuje, ale objawy mogą się zmieniać w miarę upływu czasu.

Wołanie o pomoc!
Leczenie w mózgowym porażeniem dziecięcym jest leczeniem kompleksowym. Natychmiast po ustaleniu przez specjalistę neurologa dziecięcego, a nawet w sytuacjach podejrzeń zaburzeń rozwoju ruchowego należy rozpocząć fizykoterapię. Fizykoterapia- inaczej kinezyterapia to leczenie ruchem. Rodzice dziecka powinni zaangażować się w ten rodzaj leczenia, ćwiczenia uaktywniają układ ruchu i pomagają nawiązać kontakt z dzieckiem. Najczęściej stosowane są metody Vojty, Bobathów, Peto. Z kinezyterapeutami współpracują ortopedzi, pomagają usunąć ewentualne zniekształcenia, przykurcze oraz wybrać przyrządy dodatkowe - wózki, szyny stabilizujące, łuski. Poza tym:

-okuliści (kłopoty ze wzrokiem, zez)
-laryngolodzy (słuch, połykanie)
-logopedzi,foniatrzy(zaburzenia mowy)
-pedagodzy, psycholodzy ,terapeuci zajęciowi (zaburzenia zachowania i uczenia się).

Czasami, aby wspomóc ćwiczenia ruchowe podaje się leki rozluźniające mięśnie. Nieliczne w Polsce ośrodki stosują toksynę botulinową. Wstrzykuje się ją w mięśnie kluczowe dla prowadzenia kinezyterapii, która niezależnie od metody pomocniczej pozostaje najważniejsza.