Wiersze

Moje Istnienie

Życie odpływa, nie ma żadnego znaczenia,
walczyłem o coś, czego dla mnie nie ma,
dni ciągłym strachem wypełnione,
noce ciemne gorzkim żalem napełnione.

Nie mam nic do stracenia, nic do zdobycia,
żyję z dnia na dzień, zagubiony w połowie życia,
każda chwila smutną prawdą się staje,
i ranić mnie nie przestaje.

Choć w wdawaniu ciosów nie ustajecie,
mojej duszy nie odkryjecie,
nie stać was na chwilę zrozumienia,
bo chcecie bym przestał żyć na tym świecie.

***

Smutne dni nawiedziły mój dom,
Mój wielki duchowy dom,
Rozbite szkła na ścianie, w pokoju mym,
Jednak w duszy niebiański spokój.

Nie uratuję już nic, za dużo padło słów,
Radości cieńka nić urwała się,
Pozostawiając tylko łzy,
Burząc obraz kilku pięknych chwil.

Ten stan trwa już tak długo,
Nie wierzę już w dobro,
Nie wierzę już w nic,
Żyję po środku nicości, wśród tuneli i smutnych dni.

Moja autobiografia

Żyłem w samotności,
Budził mnie strach każdego dnia,
Dobrze udawałem i się ciągle uśmiechałem,
A w duszy ból tylko miałem.

We łzach się zatapiałem,
I smutkowi zaufałem,
Cierpienia dosyć miałem,
I siebie nie kochałem.

Dla Was nie istniałem,
Waszą niechęć boleśnie odczuwałem,
Ja niczego nie oczekiwałem,
Tylko kochany być chciałem.

Teraz jest już za późno,
Bo mnie już nie ma,
Bo konieczność istnienia,
Była dla mnie trudna do zniesienia.

Przechodzić w Cień

Tam Gdzie pola usłane różami,
i pachnące łąki pełne bzu.
Tam życie kwitnie wiekami,
i ludzie układają się do wiecznego snu.

Życie człowieka jest liściem na wietrze,
który leci tam gdzie wiatr zawieje.
Chwiejny jest człowiek na swej życiowej ścieżce,
i traci wszystkie swe życiowe nadzieje

Życiem człowieka jest również ból i cierpienie,
które niesie mu sporo przykrości i zmartwień.
Mimo to człowiek chce ugasić swe życiowe pragnienie,
do życia tu na ziemi i tam wysoko na niebie.

***

Tam Gdzie pola usłane różami,
i pachnące łąki pełne bzu.
Tam życie kwitnie wiekami,
i ludzie układają się do wiecznego snu.

Życie człowieka jest liściem na wietrze,
który leci tam gdzie wiatr zawieje.
Chwiejny jest człowiek na swej życiowej ścieżce,
i traci wszystkie swe życiowe nadzieje

Życiem człowieka jest również ból i cierpienie,
które niesie mu sporo przykrości i zmartwień.
Mimo to człowiek chce ugasić swe życiowe pragnienie,
do życia tu na ziemi i tam wysoko na niebie.

Poszukiwanie sensu życia w świecie

Żyję pośród ludzi, którzy ludźmi nie są
Jestem człowiekiem, który patrzy wzwyż
Ludzie ciągle krzywdę nam niosą
I widzę czym u ludzi stał się Krzyż

Patrzę na ludzi i staram się zobaczyć człowieka
Jednak niewielu ich jest choć są tłumy na Ziemi
Bo zapominamy że ktoś na nas zawsze czeka
Żyjemy wśród naszej pychy czerwieni

Jestem z ludźmi i idę wraz z nimi
Żyję wśród nich jak jeden z nich a jednak samotny tak
Ufam im bo ludźmi są moimi bliźnimi
Sam siebie ranię myśląc tak
Subskrybuj zawartość